สวัสดีค้า สำหรับคนที่หลุดเข้ามาอ่านบล็อกนี้ ตอนที่พิมพ์เนี้ยเวลา 00.46 ของวันที่4 กันยายน 2558 เอาเป็นว่าขอเกริ่นนำนิดึงนะคะ
เรื่องมันมีอยู่ว่า ช่วงนี้อ่ะนะมันมีความรู้สึกนึงที่ผุดมาเลยคือเหงา และเหงามากด้วย เป็นช่วงแรกของการเรียนมหาลัยและการใช้ชีวิตแบบใหม่ๆ เหนื่อยเรียน เหนื่อยเดินทาง เลยหาที่ที่จะระบายไอ้ความรู้สึกบ้าๆเนี้ยออกมา อย่างที่ว่าไปคือเหงา บางครั้งคุยกัน มองกัน ถามกัน แต่นะ ก็ยังไม่ใช่อยู่ดี เพื่อนๆที่สนิทด้วยก็บอกให้ลองเปิดใจดู บางคนอาจจะดีก็ได้ แต่พอถึงตอนนี้หนูก็คิดว่าจะถอยดีกว่า บางคนนี่นิสัยไปกันไม่รอด ไม่ใช่แค่นิสัยนะ การกระทำ ความคิด วิถีชีวิตด้วย สุดท้ายตัดสินใจเล่าให้เพื่อนๆฟังได้ข้อสรุปที่ว่าถอยออกมาดีกว่า แต่ไม่ได้แปลว่าไม่มีเพื่อนใหม่เลยนะ กเหมือนมอปลายแหละกว่าจะเป็นได้ขนาดนี้ก็เจอมาหลายคนหลายแบบแล้ว ยิ้ม :) เพราะเป็นแบบนี้เลยค่อนข้างเหงาเวลาที่อยู่มอมากพอสมควรเลยล่ะ เห้ออ ส่วนการเดินทาง เหนื่อยสุดๆ เรื่องที่ต้องจำยอมเพราะแม่ไม่ให้อยู่หอ ต้องไปกลับ นั่งรถหลายต่อ เปลองเงินสุดๆอีกตังหาก ร้อน ดำ สำคัญมาก2อย่างหลังเนี้ยสำหรับ
ผู้หญิง555555 พิมพ์ไปง่วงไปจริงๆเลย
สุดท้ายของวันนี้นะ เราชื่อน้ำ ปี1มจพ. ยินดีที่ได้รู้จักจ้า ตอนนี้ก็ตี1 นอนดีกว่าต้องตื่นไปเรียนอีก เห้ออออ
*******จริงๆไม่เชิงว่าบล็อกส่วนตัว ให้เรียกว่าไดอะรี่ดีกว่าเนอะ :) ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ❤
